7.

Zamknęłam za sobą cichutko drzwi. Rozebrałam się i chciałam pójść do pokoju lecz drogę zastąpiła mi moja mama.

   - Gdzie byłaś?! – Warknęła ze złością.

   - Nigdzie.. – odburknęłam.

   - Nie przeginaj!

   - Ważne że wróciłam! – Krzyknęłam i wbiegłam po schodach.

   - Jeszcze nie skończyłam! – Usłyszałam za sobą.

   - A ja tak! I daj mi spokój. – Wbiegłam do pokoju i zamknęłam drzwi na klucz.

Usłyszałam tylko jak drzwi od sypialni mamy zamykają się. Miałam więc na tamten moment spokój. Wiedziałam że miała prawo się denerwować. Kochałam mamę i to bardzo, ale od śmierci taty zmieniła się, teraz tylko udaje że jest szczęśliwa. I mimo że wiedziałam, że mnie kocha to również wiedziałam że za śmierć ojca obwiniała mnie tak samo, jak ja obwiniałam samą siebie. Wgramoliłam się do łóżka i zasnęłam.

   Obudziłam się jak słońce za oknem było już wysoko. Był to poniedziałek. Miałam wolne od szkoły na tydzień. Wstałam i podreptałam pod prysznic. Moje myśli powędrowały do moich przyszłych urodzin. 14 marca. Nie cierpiałam tej daty, a to miało być za miesiąc. Owinęłam się ręcznikiem i ubrałam. Położyłam się na łóżku i wróciłam myślami do poprzedniego wieczoru. Całowałam się z Aleksem, ale to nic nie znaczyło. Nie mogło nic znaczyć. Byliśmy tylko przyjaciółmi i chciałam żeby tak już zostało. Przynajmniej na tamtą chwilę. To potoczyło się za szybko. Musiałam to sobie z nim wyjaśnić, musiałam jemu powiedzieć że nie byłam i nie wiedziałam kiedy będę gotowa na związek. Mając nadzieje że on o wszystkim już zapomniał, włączyłam muzykę. W głośnikach rozbrzmiały pierwsze dźwięki piosenki The death of me.

I ask myself over and over and over again

 Trapped in my brain

 Pull it out from the threads in my skull

 (Am I alone?)

 Surrounded by shadows I think I might just be suffocating

 The devil came to take me to hell,

 But I'm already there.

 Am I Insane?!

 Am I Insane?!

 Am I Insane?!

 The devil came to take me to hell,

 But I'm already there!

 I won't let you be the death of me,

 No, I refuse to let you bring me down. (Bring me down!)

 I won't let you make me out to be,

 The one who's in the wrong.

 And i've lost my mind before!

 But now I'm back!

 And I'm better than ever!

 (Am I Insane?)

 I've rolled myself over and screamed 'til I spit up blood.

 Trapped in my brain,

 The answer has taken my hands to pull my eyeballs out.

 (Am I Alone?)

 The voices who fight in my brain just won't fucking go away.

 The devil came to take me to hell,

 But I'm already there!

  Poczułam jak mój telefon wibruje pod poduszką. Śpiewając odblokowałam telefon i odczytałam wiadomość.

   Aleks: Czemu nie było cię w szkole? Chciałem pogadać bo wczoraj, a raczej dzisiaj nie było okazji bo zwiałaś. Martwię się :c

  Ja: Nie ma mnie w szkole do końca tygodnia. Musiałam zwiać bo nie chciałam cię budzić a mama się do mnie dobijała…

  Aleks: Mogłaś mnie obudzić a nie wracałaś o takiej godzinie sama do domu! A właśnie jak tam w domu?

  Ja: Nie wiem, mama była zła ale nie miałam ochoty z nią rozmawiać.

  Aleks: To moja wina… :c

  Ja: Przestań! To nie jest nikogo wina.. po prostu zasnęliśmy, chyba nas za to nie powieszą.. :P

  Aleks: Ehh, masz dzisiaj czas? :*

  Ja: Może… a co? :P

  Aleks: No bo może się spotkamy? ^^

  Ja: Oki, no to wpadnij koło 14 :D

  Aleks: Hahaha. Jest 14:30 ;D

  Ja: Serio?! O.o  No to o 15?

  Aleks: Dobrze :*

Przyłożyłam telefon do serca i przytuliłam. Zachowywałam się jak te wszystkie nastolatki z filmów i przez to zaczęłam się śmieć jak głupia. Wstałam i podeszłam do lusterka wraz z przyborami do malowania. Zrobiłam mój standardowy makijaż. Mocno pomalowane oczy, lekki jasny podkład, poprawiłam jeszcze tylko kolczyki i przyjrzałam się swojemu strojowi. Czarne rurki, które były standardem i fioletowa koszulka, zarzuciłam jeszcze zwykłą czarną bluzę, rozczesałam włosy i byłam gotowa do wyjścia. Gdy zakładałam moje kochane glany ktoś zapukał do drzwi. Założyłam jeszcze kurtkę i wyszłam na dwór do chłopaka. Jego promienny uśmiech spowodował u mnie szybsze bicie serca.

   - Hej – Przywitałam się z uśmiechem.

   - No hej – przytulił mnie na powitanie i ruszyliśmy przed siebie. Po kilku minutach maszerowania dotarliśmy nad malutki stawik w parku i usiedliśmy na ławce. Siedzieliśmy tak chwile w milczeniu a po chwili chłopak się do mnie przytulił.

   - Aleks? – Zapytałam niepewnie.

   - Tak?

   - No bo ja chciałam pogadać…

   - Jasne – Uśmiechnął się.

   -Bo ja cię lubię i w ogóle ale to się dzieje za szybko. Moglibyśmy na razie o tym co było wczoraj zapomnieć i dalej się przyjaźnić? No bo ja jeszcze nie jestem na to gotowa… - Wyrzuciłam z siebie cichutko i szybko.

   -Jagoda… ja rozumiem, jak chcesz możemy do tego nie wracać, ale dalej mi na tobie zależy. – Odpowiedział z czułością.

  Przez następne dwa i pół tygodnia jeszcze bardziej zbliżyłam się do Aleksa. Dużo ze sobą spędzaliśmy czasu, chodziliśmy razem do szkoły, uczyliśmy się i wygłupialiśmy. Widziałam w nim przyjaciela, którego nigdy nie miałam, mogłam z nim szczerze porozmawiać o wszystkim, był dla mnie oparciem. Tego dnia miałam wyjść z chłopakiem do kina. Był piątek, 22 lutego. Już prawie wychodziłam z domu gdy nagle zatrzymała mnie moja mama.

   - Gdzie wychodzisz?

   - Idę do kina. – Odparłam spokojnie.

   - Kiedy wrócisz?

   - Nie wiem.

   - Jagoda, nie bądź taka.. wiesz że się o ciebie martwię.

   - Wiem mamo, będę koło 22. Dobrze? – Zapytałam.

   - Dobrze. Kocham cię – Pocałowała mnie w czoło i wyszła, zostawiając mnie sama w pomieszczeniu. Ubrałam się ciepło i wyszłam. Z chłopakiem byłam umówiona na 19:30 pod kinem. Szłam więc powolutku w tamtą stronę, na ulicach było już dość ciemno i drogę oświecały tylko lampy. W tamtym okresie działo się coś dziwnego. Moje umiejętności tak jakby się wzmocniły, ale panowałam nad nimi i utrzymywałam kontrole nad wszystkim, a przyjęłam to z niemałym zdumieniem. Od kina dzieliły mnie jakieś dwie ulice, wtedy poczułam silny ucisk na moim ramieniu. Odwróciłam się gwałtownie i stanęłam oko w oko z jakimś mężczyzną. Miał on około dwudziestu paru lat. Był przystojny i to bardzo, około merta osiemdziesiąt a jego oczy były czarne jak smoła, nieprzeniknione i groźne.

   - Mam cię. – Warknął na mnie. Jego proste, białe zęby zaczęły żółknąć i deformować się. Krzyknęłam z przerażenia. Wepchnął mnie w jakąś uliczkę i spoliczkował. – Spokojnie mała. Jak będziesz grzeczna to nic nie poczujesz. Zabiję cię szybko i bezboleśnie. Ale nie teraz, jesteś mi jeszcze potrzebna. – Wysyczał i popchał mnie na śmietnik, wpadłam na niego z impetem i upadłam na ziemię.

  Zrobiło mi się ciemno przed oczami i dzwoniło mi w uszach. Napastnik śmiał się ze mnie jakbym była dla niego wspaniałą rozrywką. Nie wiadomo kiedy w uliczkę wbiegła zakapturzona postać z mieczem w ręku, tak z MIECZEM! Ja sama w szoku przypatrywałam się jak mój wybawca i ten stwór zadawali sobie ciosy, w sekundę wyrosły temu czemuś  ogromne ostre pazury, którymi próbował zabić chłopaka. Po chwili pochłonęła mnie całkowita ciemność.

  Ocknęłam się w czyiś ramionach. Tuż przy mojej twarzy znajdowała się twarz chłopaka. Powoli wracały mi wspomnienia z przed mojej utraty przytomności i odskoczyłam od niego jak oparzona. Byłam przerażona tym co się stało. Rozglądałam się niespokojnie i natrafiłam wzrokiem na truchlejące szczątki, które w ciągu kilku sekund zamieniły się w proch.

   - C..c..co się dzieje d..do cholery! – Zająkałam się a łzy mimowolnie popłynęły mi po policzkach.

   - Spokojnie, już po wszystkim. Jesteś już bezpieczna. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hej! Hej! Jak tam i wgl? :D

Rozdzialik krótki ale to chyba norma :c No ale postaram się żeby następny był dłuższy.

Mam nadzieje że chociaż troszkę będzie się podobał :D

A tak na marginesie…. Jak tak zakończenie roku?! 

Czekam na komentarze !!  Te komy wiele dla mnie znaczą więc się nie krępujcie i piszcie!! Sorka za wszystkie błędy i literówki :D :*:* Miłego rozpoczęcia wakacji !!!!!! <33 x.x

Kocham to zdjęcie *-*

Andy<33